Plan na ten semestr wydaje się taki… pustawy? Może do tego dojdzie jeszcze jakiś wf, to się zobaczy. A jak nie to trzeba polować na jakąś pracę, szkoda marnować tyle czasu. A nuż się w Techlandzie coś uda zdobyć?

Poniżej oczywiście mój obecny plan zajęć.

Film był zapowiadany na jedną z większych premier 2010. Doskonałe efekty, odświeżony scenariusz starej wersji, wartka akcja. Tak przynajmniej zapowiadał trailer, a tym jak wiadomo ufać nie można. Chociaż podobnie i mówiły gazety. Praktyka, jak wiadomo, często okazuje się znacznie brutalniejsza.

Idąc do kina, miałem spore nadzieje obejrzenia ‘dobrego’ kina. Przez dobre tutaj rozumiem efekty specjalne i akcję. Fabułę skreśliłem od razu z góry. W końcu zbyt wiele nie można oczekiwać po produkcji amerykańskiej, nieprawdaż? Jako że bycie studentem ma czasami swoje zalety, jak np. możliwość pójścia do kina w okolicach godziny 13.00, gdzie tłumów nie ma żadnych i można zająć niemalże dowolne miejsce, czy powiedzmy tańszy bilet (chociaż 21zł nie jest ceną niską), wybrałem się właśnie zaraz po zajęciach na seans. Sala prawie pusta, wczesna pora robi swoje. O obecnej porze zapewne bym nie znalazł już ani jednego miejsca. Przed seansem tradycyjnie pół godziny reklam, zapowiedzi i innych śmieci. Między innymi zapowiedź filmu w 3D o ‘sowach strażnikach’ (WTF?!). Zapowiedź spodobała mi się z powodu na prawdę sporej ilości efektów 3D w niej prezentowanych. No ale w momencie skończenia się tej zapowiedzi, zaczął się w końcu właściwy film.

Początek spokojny – 30 sekundowa prezentacja historii, dwuminutowe wprowadzenie postaci i… przedstawienie całego wątku filmu niemalże. A przynajmniej jego celu. Przepraszam bardzo, ale nie po to idę do kina, aby już na samym starcie wiedzieć jak będzie film biegł? Pomimo tego, że 99% obecnych produkcji jest mocno przewidywalna, AŻ takiej przewidywalności się nie spodziewałem. W przeciągu kolejnych 5 minut, czyli to już 10 minuta filmu, dowiadujemy się kto ratuje świat, dlaczego ratuje świat, po co ratuje świat i dlaczego nie chce uratować świata. Czyli standardowy amerykański heroizm w antyczno-greckich realiach. Nie opisując już dalej fabuły, być może ktoś zechciałby w końcu obejrzeć film, przechodzimy dalej.

To, na co najbardziej liczyłem – czyli sceny walki. W filmie jest ich MAŁO. Na trwający półtora godziny film, przypadają 3 poważne bójki. Poważne, czyli trwające dłużej niż 30 sekund. Dodatkowo są one potwornie chaotyczne. Ekran skacze, nie skupia obrazu na postaci. Do tego ’3D’ jeszcze bardziej pogarsza wrażenie. Sztywne i nieporęczne okulary uniemożliwiają dokładne ocenienie dziejących się scen. Poza tym – gdzie jest krew ja się pytam?… Była ona w filmie również trzy razy – raz czarna, raz czerwona, raz trudnego do określenia koloru. Trochę mało jak na film nastawiony na akcję. Już o wiele więcej jej było w ‘Percy Jackson i Złodziej Pioruna’… A to była raptem bajka. Scenami walki jestem wybitnie zawiedziony. Oczywiście, powtarzam to po raz kolejny. Ale niestety – taka prawda.

Przejdźmy może jednakże do wizerunku bogów. Pomimo tego, że w szeregi bogów Olimpijskich wchodzą dziesiątki jednostek, to w filmie pokazanych jest ich może z dwunastu. Z czego głos zabiera czterech – Zeus, Hades, Posejdon i… Apollo. Dwóch ostatnich nie ma sensu opisywać, ich rola jest mizerna. Zeus jak to Zeus. Przedstawiony jako król w lśniącej zbroi (jeszcze mu tylko zabrakło rumaka i blond włosów, a mógłby się starać o księżniczkę z wieży), nie oddaje w żaden sposób majestatu władzy. Bez swojego symbolu, czyli pioruna, pozostawiony jedynie z orłem. Gdyby nie podano jego imienia, zastanawiałbym się szczerze, kim on jest. Podobnie sprawa ma się z Hadesem. Jedynym jego symbolem jest czarna szata. I sporadycznie pojawiające się płomienie, dodatkowo jedynie przy teleportacji. Nie jest tym przerażającym bogiem, którego mają bać się śmiertelnicy. Wygląda na zwykłego starca w czarnej szacie. Tyle.

A jak mają się śmiertelni? Pocznijmy od Perseusza. Nie skupiam się na aktorach, bo nie ma to najmniejszego sensu, pozostańmy przy postaciach. Demigod, jako główna postać, spisuje się niemrawo. Słabe okazywanie uczuć, brak jakiejkolwiek woli. Jego gniew polega na nikłym grymasie, rozpacz na cichym krzyknięciu, radość na skromnym uśmieszku. Skoro miał grać demigoda chcącego być człowiekiem, to czemu nie grał jak człowiek? Nie mam pojęcia. Co było jednak śmieszniejsze – syn rybaka, nigdy nie dzierżył w ręku miecza. Podczas nauki walki pokonał starego wojownika w przeciągu paru sekund. Rozumiem, boska moc i inne sprawy. Jednak od kiedy w to wchodzi doskonałe opanowanie oręża? Pomijając już niemrawego herosa. Skoro Perseusz jest mało wyrazisty, jak wygląda reszta? Prawdę mówiąc – szkoda mi na to słów. Najciekawszymi postaciami z całego filmu zdecydowanie był Dracorius i Dżin. Pierwszy za swój pesymizm i nieustępliwość, drugi za ogólną kreację postaci (w końcu film, w którym dżin to nie jest duszek z tornadem zamiast nóg, a normalny człowiek, który poświęcił swoje życie czarnej magii).

A co z przeciwnikami? Jest ich multum. Harpie, skorpiony, ‘tatuś’, Meduza, Kraken. Tak, to multum to był sarkazm. Graficznie zrobione były ładnie, no może poza harpiami i tatusiem. Ich widać było zdecydowanie za słabo. Skorpiony natomiast były wykonane pięknie, z dbałością o detale. Jednak – za mało ich. Za krótko brały udział w walce. Poza tym – zrodzone z krwi Hadesa, dają się szybko obłaskawić człowiekowi. Lekkie przegięcie, nieprawdaż? Walka z Meduzą była prawdę mówiąc najciekawsza. Chociaż również nie powalająca kunsztem. O wiele starsze filmy w których pojawiała się ta Gorgona prezentowały te walki ciekawiej, z większą werwą. O Krakenie nie będę nic wspominać, kto zechce, sam obejrzy.

Moja opinia o 3D w tym filmie? Nie było tego 3D. Nie widać było ani głębi obrazu, ani nie latały żadne przedmioty, ani nic nie działo się godnego 3D. O wiele więcej tego 3D widać było w zapowiedzi filmu o sowach, który wspomniałem na początku tekstu. Porównując nawet ‘Starcie Tytanów’ do ‘Alicji w Krainie Czarów’ Tima Burtona, można odnieść wrażenie, że tutaj to 3D zostało wrzucone na siłę, tylko i wyłącznie dla reklamy. Takim 3D mówię stanowcze NIE.

Ogólnie jednak film ocenię na mniej niż średni. W skali 1-10 dałbym może z 4-5 punktów, nie więcej. Rozumiem, że jest to remake starego tytułu. Jednak obecne czasy pozwalają na dodanie trochę więcej od siebie, niż dopisku 3D. Z obejrzeniem filmu jednak radzę się wstrzymać do czasu ukazania się go na DVD. Lub co lepsza – aż go puszczą w Polsacie/TVN. Przynajmniej będzie można obejrzeć reklamy ciekawe.

Zacznijmy może od samej fabuły. Pewne fakty znane są większości osób. Dante rzucony w wir wojen krzyżowych, obiecane odpuszczenie grzechów, ukochana pozostawiona w rodzinnym mieście w domu ojca, złożona obietnica czystości ciała, łamanie obietnic, bla bla bla. Większość historii Dantego na krucjacie poznajemy wraz z dalszym zagłębianiem się w kręgi piekielne (Limbo, Lust, Gluttony, Greed, Anger, Heresy, Violence, Fraud, Treachery). ‘Święty’ Dante nie był taki święty jak się okazuje. Pogrzeszył rozpustą i gniewem bardziej, niż wkurzony głodny student. Ale w końcu wszystko miało być odpuszczone, nieprawdaż? Przez swoje postępki nie skazał na potępienie tylko siebie, ale i całą rzeszę innych osób (dwie główne to Beatrice – żona. oraz Francessco – brat Beatrice). Jednak uzbrojony w krzyżyk Dante odsyła biedne dusze wprost do nieba. Lub ładnie rozrywa je kosą zrabowaną samej Śmierci. Wersja druga jest bardziej efektywna, jednak to jak kto postąpi, zależy jedynie od niego samego. Ja osobiście starałem się utrzymywać względną równowagę. Tych, dla których uznałem, że zbawienie jest możliwe, rozgrzeszyłem, resztę, cóż… Potępiłem. I w taki sposób do nieba poszedł Poncjusz Piłat, a Attylla został potępiony po dwakroć. Całości fabuły nie mam zamiaru zdradzać, jedyne co mogę powiedzieć, to to, że nie jest ona porywająca, ale nie jest też zła. Przyzwoita, że tak to ujmę.

Jako, że sprawę fabuły mamy już za sobą, zajmijmy się gameplay’em, który już miejscami wspominałem wcześniej. Dante posiada trzy możliwości walki z demonicznym pomiotem. Tak, trzy, nie dwa. Pierwsze dwa to kosa i krzyż, trzecim jest magia. Niby można to zaliczyć do zdolności, ja jednak pozostaję przy opcją osobnej klasyfikacji. System doświadczenia jest rozwiązany na zasadzie dusz, za które kupujemy ulepszenia, a także punktów Holy/Unholy. Boskie poparcie zdobywamy ułaskawiając dusze i mroczne pomioty, naszą Demoniczność zaś wzmacniamy odsyłając je do piekła. Jakby już tam nie były… Umiejętności zawarte w tych dwóch drzewkach w większości są różne od siebie (poza wzmocnieniami hp/mp/slotów w kosie). Unholy pozwala nam ulepszać kosę, Holy wzmacnia działanie krzyża. Drzewka zawierają też zdolności magiczne (Unholy zdobywamy w miarę rozwoju fabuły, Holy musimy sami wykupić). Co do magii – są moim zdaniem rodzaje dobre i nieprzydatne. Na pewno obowiązkiem jest wykupienie Holy Armor, dające nam regenerację życia kosztem many. Na wyższych poziomach trudności bez tego nie da rady przeżyć. Oczywiście mówię tutaj o moich zdolnościach manualnych, hardcore gamerem nie jestem. Wracając jednak do drzewek – pozostałe umiejętności to rozwój wszelkiej miary combosów. Przyznam szczerze – wyglądają ładnie. Nie mam porównania z serią God of War, gdyż nie dane mi było nigdy zagrać, jedynie z Devil May Cry. I tutaj, w Dantem, prezentują się one znacznie lepiej. Walka jest efektowna, jednakże co jest bolączką gry i każdego slashera – powtarzalna. Nawet walka z bossami. Podskok, parę uderzeń, blok, uskok, blok, Quick Time Event i od nowa. Czasami dochodzi parę podskoków więcej. Od tego schematu prawdę mówiąc odstawała jedynie walka z Cerberem. Notabene, według mnie, najbardziej irytująca w całej grze. Dlaczego, cóż. Zagrajcie lub znajdzcie na YouTube. Idąc dalej w gameplay. Gra posiada wymiar czysto zręcznościowy. Sporo skakania, wymierzania czasu, trzeba szybko wciskać klawisze skoku/łapania. Niejednokrotnie przechodziłem jeden skok kilka razy…

Przechodząc do innego tematu. Chciałbym zająć się przez chwilę kręgami piekieł. Jak było zapowiadane, każdy jest inny od siebie. Chociaż im dalej zachodzimy, tym częściej walczymy z tymi samymi bestiami. Jednak aż do siódmego kręgu nie można narzekać na powtarzalność. Ósmy krąg to osiem aren, na których walczymy z tymi demonami, które już znamy. Dziewiąty zaś, to jedna walka, dwa skoki, przejście przez most i walka z dwoma bossami. Także najciekawszym kręgiem jestem osobiście mówiąc zawiedziony. Tak samo jak i krótkością kręgu drugiego i trzeciego. Najdłuższym ze wszystkich okazał się krąg czwarty, Chciwość. Najwięcej skakania, potrzebne szybkie klikanie, zrozumienie o co chodzi, sporo walki. Ale przyznam szczerze – był też najciekawiej zbudowany.

Posiadam wersję na Xbox’a 360, więc powinienem posiadać ‘słabą grafikę’. Ja prawdę mówiąc, tego nie zauważyłem. Wiadomo, nie jest najwyższych lotów. Ale brzydka nie jest. W czasie walki nie zauważa się lekkiej kwadratury postaci, jedynie w czasie krótkich rozmów. Jednak wstawki filmów rysunkowych i pełnych filmów nie na silniku gry, są wykonane bardzo dobrze. Wiadomo, są przegięcia (vide. lecący na kilkanaście metrów miecz i wbijający się idealnie pod kątem prostym w ciało Beatrice…), jednak jako całość jest dobrze. Gra jest odpowiednio mroczna, ponura. Kręgi na prawdę sprawiają wrażenie, że tam się nie chce nigdy znaleźć. Zwłaszcza do Violence.

Cóż mogę powiedzieć na koniec? Czy się zawiodłem? Nie. Spodziewałem się slashera, z dużą ilością krwi, niekoniecznie z dobrą fabułą, ale dobrze odstresowującego. I taki produkt dostałem. Idealnie na okres po sesji. Jest jednak jeden punkt, który mógłby zostać poprawiony. Długość rozgrywki. Grę na poziomie trudności Zealot (2 z 4) ukończyłem w przeciągu ośmiu godzin. Przydałoby się coś więcej jednak.

Grę jednak polecam, na rozerwanie się.

Zwierzętom nie przychodzi łatwo żyć w tym mieście. Ludziom podobnie. Kathe obserwując kota, poczuła nagle doskwierającą jej samej samotność. Tak samo jak ten drapieżnik, ona też sama musiała sobie radzić. Tak jak kot polował za gołębiem, ona pracowała na swoją reputację i status, równie często tracąc w momencie to, co zyskała. Nie mogła liczyć na żadną pomoc, wsparcie, nie miała nikogo, kto podałby jej ramię. Była wyrzutkiem z rodziny, który nie chciał przyjąć ręki podawanej przez bliskich. Nie nawykła brać pełnej misy, była na to zbyt ambitna i wojownicza. Wolała sama osiągnąć swój cel. Nie skarżyła się na swój los, pomimo porażek. Chcąc coś osiągnąć, trzeba w końcu się nacierpieć w życiu. Mając coś za darmo, nie docenia się tego. Tak samo jak i nie ceni się człowieka, który osiągnął coś, nie starając się o to, ani tym bardziej na to zasługując.  Na szacunek trzeba zapracować. Można za to jednak dać coś komuś ze szczerego serca. Kathe, będąc osobą wrażliwą, zlitowała się nad biednym kotem.  W najbliższym sklepie kupiła kawałek kurczaka. Z mięsem w ręku poczęła zbliżać się do zwierzęcia pałaszującego gołębia. Kot, gdy tylko ją spostrzegł zawarczał cicho, przyjął groźną postawę i zasyczał na kobietę. Nie zrażona zachowaniem drapieżnika, zbliżała się coraz bardziej. Zwierzę syknęło jeszcze parę razy, po czym poruszyło parę razy nosem. Jakby spokojniejszy, przestał zdradzać strach. Chwilę później, Kathe trzymała go już pod kurtką, gdzie było ciepło, sucho. W takich warunkach kot zasnął szybko. Przynajmniej u weterynarza poszło szybko. Lekarz po obejrzeniu łapy, założył na nią lekkie usztywnienie i kazał zgłosić się do kontroli za parę dni. Powiedział także, że kot jest zdrowy, nie ma robaków. Widać był szczepiony. Jakieś dziecko zapewne dostało go od rodziców, kiedy błagało o koteczka. Gdy jednak koteczek podrósł, pozbyto się go. Okrucieństwo ludzkie skierowane w stronę zwierząt zakrawa na pomstę. Przynajmniej teraz, gdy kot został wzięty z litości, nie zostanie już w taki sposób skrzywdzony. Dziękując weterynarzowi, kobieta poszła z nowym towarzyszem do domu.

Cmentarz pod miastem nie był najpiękniejszym miejscem. Był już stary, wszystkie parcele zostały dawno wykupione i zajęte przez ‘lokatorów’. Wiele nagrobków było pokrytych mchem, pokruszonych. Niektóre napisy były nieczytelne. Inne zaś nosiły ślady chciwości ludzkiej – nie posiadały krzyży, pomników, figurek. Miały na sobie natomiast wyraźne ślady dłuta lub po prostu łomu. Niewiele warte przedmioty, jednak jak widać i takie znajdują nabywców. Hieny nie potrafią oszczędzić niczego. Gdyby mogli, zapewne dostaliby się i do zwłok, aby zabrać pierścionki, łańcuszki i inne przedmioty należące kiedyś do zmarłych.  Pośród tych wszystkich grobów, jedynie nieliczne były nadal odwiedzane i w miarę dobrze utrzymane. Nad jednym ze skromniejszych pomników, pochylał się młody mężczyzna. Jego usta nie poruszały się, nie modlił się najwidoczniej, jedynie spoglądał w ciszy na nagrobek.
‘Thomas Cage
ur. 24.10.1886
zm. 12.01.1915
Pokój jego duszy.’
Stojąca nad grobem osoba powiedziała cicho, do samego siebie:
-Dziwnie jest stać nad własnym grobem, jednocześnie żyjąc nadal w tym ponurym świecie…
Thomas, gdyż to był właśnie on, przyjechał tutaj dwa dni po rozmowie z Zygfrydem. Dzisiejszy dzień nie wyróżniał się niczym szczególnym. Jednak zawsze raz w miesiącu, Cage znajdował chwilę czasu, aby przyjechać tutaj. Nie był sentymentalny, jednak te cztery linijki tekstu, przypominały mu dokładnie kim jest i dlaczego nadal żyje. Nadal jednak nie mógł się z tym pogodzić. Zwłaszcza, gdy spoglądał na grób obok niego.
‘Beatrice Cage
ur. 13.06.1890
zm. 12.01.1915
Pokój jej duszy.’
Westchnął cicho, zostawił kwiaty na grobie kobiety i odwrócił się powoli. Nagle zobaczył stojącą obok kobietę. Już ją widział gdzieś wcześniej. Próbował sobie przypomnieć gdzie i kiedy. Nagle jakby coś strzeliło w jego pamięci. To była kobieta sprzed dwóch dni, z którą się zderzył na chodniku. Juliet, bodajże tak miała na imię. Nim zdążył powiedzieć cokolwiek, odezwała się:
-Młodzi, widocznie zmarli tragicznie w tym samym dniu… Pan się zdaje ich znać, prawda?  – zapytała, spoglądając Tomowi w oczy.
-Nie osobiście panno Juliet, o ile dobrze pamiętam. To moi… – tu zatrzymał się na chwilę, myśląc szybko nad przedziałem czasowym. – prapraprapradziadkowie.
-Mogłabym mieć do pana małą prośbę? – powiedziała szybko.
-To zależy jaką, ale proszę powiedzieć.
-Mógłby pan nie używać mojego pierwszego imienia, tylko nazywać mnie Kathe? Nie lubię tego od rodziców… – zarumieniła się przy tym lekko i odwróciła wzrok, spoglądając na leżące w dalszym rzędzie dwa nagrobki. Były one znacznie nowsze od innych w okolicy. Thomas popatrzył na nie, w oczy rzuciły mu się głównie dwie ostatnie linijki na każdym z nich:
‘Zamordowani bez litości, pozostawili w świecie swój największy skarb.’
‘Niech dusze będą u Pana, a córka niech żyje nadal.’
-Przepraszam panno Kathe. I przykro mi z powodu pani rodziców. To musiało być tragiczne przeżycie…
-Dla dwuletniego dziecka nie. Dopiero później zrozumiałam co się stało. Moje wujostwo wychowywało mnie jak córkę, jednak zawsze czułam że nie tam jest moje miejsce. Mógłby pan podejść ze mną do nich?
-Oczywiście, z przyjemnością. – odpowiedział, biorąc kobietę delikatnie pod rękę.
Droga między nagrobkami była wąska, więc nie chcąc się rozdzielać, poszli dookoła dłuższą drogą. Rozmawiając cicho, złożyli kwiaty na grobach jej rodziców, po czym udali się w kierunku bramy cmentarza. Chmury idące coraz niżej, zapowiadały rychły deszcz. Drzewa na cmentarzu zaczęły nagle szumieć w porywach wiatru. Ulewa była jednak bliżej, niż się zdawało. Pierwsze krople zaczęły uderzać o ziemię. Ruszyli biegiem do samochodów. Tom otworzył drzwi kobiecie, gdy ta tylko przekręciła kluczyk w zamku. Wsiadła pospiesznie, zamykając drzwi za sobą. Cage zapukał w okno. Gdy otwarła je, schylił się i zapytał:
-Co pani robi wieczorem?
-Nie mam żadnych planów, z przyjemnością zjem z panem kolację. – odparła z uśmiechem.
-Widzę, że od razu wiedziała pani o co mi chodzi. Zadzwonię jak wrócę do domu.
Mówiąc to, wyprostował się i ruszył do swojego samochodu. Zapowiadał się ciekawy wieczór, pierwszy od wielu lat w jego życiu.

Powiada się, że człowiek dla chwili szczęścia jest w stanie poświęcić wszystko, co tylko ma. Pieniądze, zdrowie, rodzinę i inne cenne dla niego rzeczy. Nawet osoba uważana za taką, której się powodzi, potrafi wszystko porzucić, utracić. Jednak częściej dążą do tego osoby poszkodowane przez życie, albo za bardzo przez nie rozpieszczone. Najgorszą próbą osiągnięcia szczęścia, jest sięgnięcie po wszelkiego rodzaju używki, a  w szczególności po narkotyki.

Pierwsze kontakty z narkotykami dla większości osób stanowią próbę ciekawości, czegoś nowego, gdzie uważają, że po jednej, dwóch próbach, nic im nie będzie. Wtedy też osiągają chwilowo to, czego pragnęli. Organizm ludzki jednak nie jest w żaden sposób przystosowany do długiej walki ze szkodliwymi skutkami narkotyków. Bardzo szybko się poddaje, a jednocześnie używka ‘przejmuje kontrolę’. Staje się główną wytyczną życia jednostki, bez regularnych dostaw, umysł popada w postępujące stadia obłędu, a ciało odmawia jakiejkolwiek współpracy. Te objawy jednak są ogólne dla większości narkotyków, każdy z nich ma jednak nieco odmienny wpływ na organizm ludzki. W tym tekście chciałbym się zająć paroma najbardziej znanymi, a raczej rozpowszechnionymi, odmianami tej zabójczej używki.

Wśród młodych osób, bardzo popularna jest pigułka ecstasy, znana jako związek chemiczny 3,4-metylenodioksymetamfetaminy, pochodna metamfetaminy.  Jej skutki natychmiastowe na organizm człowieka są bardzo pożądane dla jednostki, która ceni w życiu jedynie zabawę. Jest to bowiem nadmierne pobudzenie, euforia, empatia, głębsze odczuwanie bodźców zewnętrznych, zmiana poczucia czasu, jedność z otaczającym światem, a co najważniejsze, zwiększa wrażliwość ośrodka odpowiadającego za kontakt fizyczny, czyni go przyjemniejszym. Ma też jednak skutki uboczne, w postaci podwyższonego ciśnienia, szybszego pulsu i halucynacji. Po pierwszej euforii przychodzi jednak pora na zupełnie odmienny stan, zmęczenie, zawroty głowy, nudności, brak koncentracji, senność i drażliwość, utrzymujące się przez parę dni. Osobę zażywającą ecstasy wykryć w miarę łatwo, gdyż badania wykrywają we krwi lub moczu amfetaminę.  Nie jest to w żadnym wypadku związek bezpieczny, gdyż jak każdy narkotyk, ma skutki niepożądane. Przedawkowanie, czasami nawet tylko jedną pigułką, może mieć skutki śmiertelne. Może to być napad neuroleptyczny, niedokrwienie, rozregulowanie ośrodka kontroli ciepłoty ciała, a także wywołanie migotania komór serca. Jest to szczególnie niebezpieczne wśród osób, które cierpią na choroby układu krążenia.  Kolejnym z efektów ubocznych jest fakt, że ecstasy powoduje podwyższenie ciepłoty ciała, co w połączeniu z wysiłkiem fizycznym, prowadzi szybko do odwodnienia lub przegrzania organizmu. Należy więc stopniowo uzupełniać niedobór płynów, aby zapobiec rychłej śmierci.  Długotrwałe używanie może jednak doprowadzić do syndromu wypalenia emocjonalnego, w którym człowiek przestaje odczuwać jakąkolwiek przyjemność, staje się bezosobowy.  Pomimo wszystkich skutków stosowania, używka ta uznawana jest za jedną z najmniej groźnych substancji psychoaktywnych. Zajmuje dopiero osiemnaste miejsce na liście, gdzie dla porównania, alkohol znajduje się na pozycji piątej.

Drugą substancją uzależniającą, jaką chciałbym się zająć, będzie LSD, czyli dietyloamid kwasu D-lizergowego, pochodna ergoliny.  Podobnie jak ecstasy, uznawane jest za mniej groźne, klasyfikując  przez Komisję Doradczą ds. Nadużywania Narkotyków (ACMD) je na czternastym miejscu.  Najdziwniejszą właściwością działania LSD według mnie, jest fakt, że nie uzależnia. Organizm człowieka zaczyna tolerować fizjologicznie narkotyk już po jednej dawce. Kolejna dawka z rzędu, nie ma już działania psychoaktywnego. Uważa się też, że przedawkowanie LSD jest niemalże niemożliwe. Działanie narkotyku jest hamowane przez leki przeciwpsychotyczne. LSD w trakcie swojego działania obniża poziom serotoniny, prowadząc do jej niedoboru, a w efekcie po rozpadzie narkotyku, do nadprodukcji tego neuroprzekaźnika. Powoduje to wykorzystanie nieużywanych połączeń nerwowych w mózgu, prowadząc do halucynacji, potęgowania uczuć, a także do trwałych zmian sposobów przewodzenia impulsów. LSD ma jednak stały wpływ na organizm ludzki – mogą pojawić się nawroty działania obniżonego poziomu serotoniny. Inne efekty LSD są bardzo podobne do ecstasy, to znaczy, że osoba zażywając odczuwa zaburzenie poczucia czasu, przyjemne odczucia, jedność ze światem.  Związek ma także wpływ fizyczny na organizm, w postaci hipotermii, gorączki, skurczach macicy, gęsiej skórki, przyspieszonego pulsu, pocenia się, bezsenności i wielu innych. Rzadko jednak występują wszystkie naraz, wszystko zależy od organizmu biorcy. Halucynacje wywoływane przez LSD, po prawdzie nie są ‘normalne’. Zmieniają jedynie sposób postrzegania otoczenia, a nie tworzą nowych obrazów, które nie istnieją.  W medycynie LSD w przypadku chorób nowotworowych, działa jak silny lek przeciwbólowy, to znaczny redukuje poziom odczuwanego bólu, na parę dni, nawet na tydzień, po tylko jednej dawce.  Swojego czasu, prowadzone były także nielegalne badania nad wykorzystaniem LSD w leczeniu klasterowych bólów głowy, gdzie obecnie są testowane inne pochodne ergoliny, czyli tego samego źródła, co narkotyk. Początkowo LSD miało pomagać kobietom w porodzie, rozkurczając macicę. Nie spełnił jednak pokładanych w nim nadziei, przez co została ta idea porzucona.

Następnym w kolejności, równie mocno rozpowszechnionym narkotykiem, jest amfetamina, 1-fenylo-2-aminopropan.  Jest to narkotyk o silnym działaniu na serce, w pełni szkodliwym. W obrazie EKG przedstawia cechy charakterystyczne dla zawału mięśnia sercowego. Efektów zażycia amfetaminy jest bardzo dużo, do najważniejszych należą silne pobudzenie psychomotoryczne, brak łaknienia, gonitwa myśli, silna euforia, podniecenie seksualne, wytrzeszcz, światłowstręt, rozgadania, problem z erekcją, drżenie mięśni, a najgorszym skutkiem natychmiastowym jest wypłukiwanie witamin z organizmu, co może mieć poważne skutki, jeśli braki nie zostaną uzupełnione w odpowiednim czasie. Narkotyk ten blokuje również wydzielanie noradrenaliny. Po ustaniu działania, organizm zaczyna odczuwać mocną senność, zmęczenie, gorączkę.  Po dwóch dniach mogą pojawić się silne bóle mięśni oraz narządów wewnętrznych.  Narkotyk ten stosowany jest w wielu różnych przypadkach, najczęściej jako używka, rzadziej jako doping, pomoc w czasie nauki, środek odchudzający lub lek w terapii na ADHD. Długotrwałe zażywanie może jednak prowadzić do zaburzeń wzrokowych i słuchowych, arytmii i wycieńczenia organizmu.  Rzadko kiedy jednak amfetamina powołuje uzależnienie fizyczne na równi z psychicznym. Narkotyk jest podawany dożylnie, jako że ma postać ciekłą. Powoduje rozpad czerwonych krwinek, uwalnia hemoglobinę, tworzy nieprzenoszącą tlen methemoglobinę. Może w tym momencie tez powodować niedotlenienie mózgu, sinienie końców palców oraz ust, więc osoba uzależniona jest charakterystyczna. Najczęstszą przyczyną śmierci jest jednak paraliż mięśni oddechowych lub sercowych, samobójstwo z powodu psychozy, samookaleczenia.  ACMD uplasowało amfetaminę na miejscu ósmym w rankingu, gdzie na miejscu dziewiątym znajduje się tytoń.

Dwoma najgroźniejszymi narkotykami, według wspomnianej wcześniej Komisji, jest heroina i kokaina. W pierwszej kolejności, zajmę się tym drugim środkiem, czyli metylobenzoiloekgonina.  Najbardziej znanym przypadkiem użycia kokainy, jest Coca-Cola. Początkowo w każdym opakowaniu znajdowała się dawka narkotyku. Obecnie jednak po regulacjach prawnych, narkotyk nie znajduje się w napoju, jednak wyciąg z drzewa koki nadal jest stosowany, chociaż jedynie do nadania charakterystycznego smaku.  Narkotyk sam powoduje wychwyt noradrenaliny, co prowadzi do skurczu naczyń krwionośnych, zwiększenia ciśnienia, rozszerzenia źrenic, zahamowania produkcji śliny. Poza noradrenaliną, blokowana jest także dopamina, ze skutkami euforycznymi, halucynogennymi, depresyjnymi, nadczynność tarczycy. W przypadku dłuższego stosowania, może bardzo szybko doprowadzić do miażdżycy, choroby wieńcowej i niewydolności mięśnia sercowego.  Narkotyk ten występuje w dwóch postaciach – śnieżnobiałego proszku i wolnej zasady. Pierwszy może być przyjmowany doustnie, przez wciągnięcie lub po rozpuszczeniu w wodzie, dożylnie. Drugi jest najczęściej spalany.  Najmniej szkodliwe dla organizmu jest jednak żucie liści koki lub zaparzenie z nich herbaty. W taki sposób jednak, narkotyk ma wpływ głównie na zęby.  Najszkodliwsze jest oczywiście podane dożylnie, gdzie narkotyk omija wszelkie zabezpieczenia organizmu, dostając się bezpośrednio do krwioobiegu. To właśnie ta metoda powoduje najsilniejsze ‘doznania’, takie jak halucynacje i paranoje, brane czasami za schizofrenię.  Po zażyciu, każda czynność sprawia człowiekowi ogromną radość i satysfakcję.  Jest to środek bardzo mocno uzależniający, zarówno fizycznie jak i psychicznie. Po rozpadzie narkotyku, następuje okres depresji, który popycha do zażycia kolejnej dawki.  Pogoń za euforią jest wyniszczająca dla organizmu w najgorszy możliwy sposób.  Po bardzo długim zażywaniu następują kolejne nieprzyjemne konsekwencje, jak chociażby rozdwojenie jaźni, depresja, psychoza, urojenia prześladowcze, krwawienie z otworów ciała, zniszczenie błony śluzowej, drgawki, napady szału, nadpobudliwość. Osoba uzależniona jest też mocno pobudzona seksualnie, rozmowna, towarzyska, pewna siebie.  Nawet po odrzuceniu narkotyku, organizm nie będzie w stanie powrócić do stanu wyjściowego.

Przyszła więc pora na rozważenie heroiny, diacetylomorfina. Jak wskazuje nazwa chemiczna, jest to pochodna morfiny, środka przeciwbólowego stosowanego na co dzień w medycynie. Heroina działa znacznie szybciej od swojego źródła, niemalże natychmiastowo pokonuje barierę krew-mózg.  Zaliczony ten narkotyk jest do grupy depresantów, występuje w postaci sypkiej, bezwonnej substancji.  Znana jest w trzech postaciach – zanieczyszczonej (‘brązowy cukier’), kompotu (‘wersja polska’) i czystej.  Początkowo heroina była sprzedawana przez firmę Bayer jako silny lek przeciwbólowy.  Stąd też wzięła się jej nazwa, gdyż pracownicy Bayeru po zażyciu czuli się ‘heroicznie’.  Przez parę lat była w ten sposób stosowana w pełni legalnie.  Trzeba jednak przyznać, że heroina miała ogromny wpływ na opracowanie popularnej aspiryny. Gdyby nie to, że narkotyk nie spełnił pokładanych w nim nadziei, do opracowania ‘leku zastępczego’ być może by nie doszło.  Sama heroina ma działanie częściowo podobne do morfiny, choć o znacznie krótszym i intensywniejszym działaniu. Powoduje zniesienie bólu, euforię, zwiotczenie mięśni.  Dodatkowo powoduje kurcze zwieraczy, blokuje wydalanie moczu, apatię, niewrażliwość na złe bodźce zewnętrzne.  Narkotyk może również przyczynić się do zaniku cyklu menstruacyjnego u kobiet. Heroina jest środkiem silnie uzależniającym, nawet jedna dawka prowadzi do uzależnienia. Rozpada się w przeciągu paru godzin i po tym okresie organizm domaga się kolejnej dawki, tym razem większej.  Osoby w trudnej sytuacji psychicznej uzależniają się znacznie szybciej, niż osoby normalnie szczęśliwe.  Odstawienie narkotyku powoduje wymioty, drżenie mięśni, biegunkę, ból kości, zapaść, a w najgorszym przypadku nawet śmierć. Osoba uzależniona jest całkowicie socjalne zdegenerowana, myśli jedynie o heroinie, która stanowi w tym momencie jego jedyną wytyczną życiową.  Heroina ma również poważny wpływ na płód. Powoduje obumarcie płodu, poronienie, odklejenie łożyska, wady wrodzone, niedorozwój.  Jednakże, jeśli kobieta ciężarna będzie próbowała odstawić narkotyk, może to skutkować równie poważnymi konsekwencjami dla płodu.

Poza oczywistymi konsekwencjami każdego narkotyku z osobna, są jeszcze również efekty inne. Do najczęstszych, a może raczej najbardziej znanych, jest oczywiście przenoszenie chorób w grupie, która wspólnie zażywa narkotyki. Stosowanie do podawania dożylnego jednej igły może powodować wymianę chorób, takich jak AIDS. Niekontrolowane reakcje po zażywaniu innych środków, często prowadzi do niechcianej ciąży, agresji względem osób, na których wcześniej człowiekowi zależało, wyobcowaniem ze społeczeństwa.

Pomimo naprawdę nielicznych zalet narkotyków w medycynie, obecnie stosowanie ich nie jest opłacalne, a co bardziej – legalne w większości państw świata. Ryzyko jakie ze sobą niosą, nie jest równowarte efektom pozytywnym ich stosowania.  Podobnie jak i czynnik społeczny jest całkowicie negatywny. Chwila przyjemności nie jest warta latom cierpienia i bólu, jaki mogą, a raczej na pewno ze sobą niosą narkotyki. Więc na koniec chciałbym postawić jedno pytanie.

Czy w ogóle było warto zaczynać tworzyć narkotyki i je badać?

Której i tak nie ma.

Jeff z niesmakiem popatrzył na wypalone niemalże do samego końca cygaro. Niedopałek wrzucił do papierowego kubka po kawie, gdzie resztki żaru zasyczały w kontakcie z wilgocią. Poprawiając koszulę i spodnie, nadinspektor usiadł naprzeciwko John’a. Oparł się łokciami o blat, splótł dłonie razem i pochylił nad nimi głowę w geście zamyślenia. Po chwili odezwał się cicho, jednak wyraźnie go było słychać w całym pomieszczeniu.

-A więc mówisz, że widziałeś Baigun’a jako ostatni.

-Tak, ile razy jeszcze będę to musiał powtarzać? To, że widziałem go wtedy nie czyni mnie winnym!

-Nikt Cię jeszcze o to nie oskarża.

-Jeszcze? – odparł sarkastycznie.

-Tak. Wszystko się w końcu może zmienić. O czym rozmawialiście przed wyjściem z biurowca?

-O tym co zawsze. O dniu na giełdzie, wydajności pracowników, perspektywach.

-Miałeś jakiś powód, aby chcieć śmierci szefa?

-Nie do cholery. Znowu to samo pytanie! – John coraz bardziej się denerwował. Włosy na czole miał już pozlepiane od potu. Elegancka koszula była przyklejona do pleców, krawat zaś leżał już rozwiązany na stole. Widocznie jak i większość pracowników biurowych, nosił go, bo po prostu musiał, a nie dlatego że lubił.

-Nie wkurzaj mnie, Mayers. Mogę Cię zatrzymać na dwadzieścia cztery godziny bez powodu. Nie utrudniaj sobie życia i lepiej mów po dobroci co i jak. Miałeś jakiś powód czy nie?

-Nie. – wycedził przez zęby. – Nie miałem. Nie przy obecnej sytuacji rynkowej, gdzie potrzebna jest stabilizacja.

-Nie liczyłeś na lepszą posadkę po zejściu szefa?

-Zbyt wielkie zamieszanie powstaje zawsze przy zmianie zarządu. – odparł spokojniejszym tonem, bardziej wyćwiczonym. – Pełno papierów, spadek wartości akcji, potrzeba budowania na nowo zaufania partnerów i klientów. Cała praca stanęła, a wręcz się nie rozpoczęła wcale, gdy się dowiedzieliśmy o morderstwie. Sądzi pan, że chciałbym dostać robotę jako dyrektor takiego burdelu?

-Szef burdelu ma tą zaletę, że wybiera sobie najlepsze dziwki kiedy tylko chce. – Jeff uśmiechnął się sam do siebie z powodu opowiedzianego żarciku.

-To nie jest zabawne. – obruszył się John.

-Nie musi.

Honigham podniósł się z krzesła i pomachał w stronę lustra. Zabrał z oparcia marynarkę i ruszył w kierunku drzwi. Bzyczenie dobiegające od strony zamka znaczyło, że są gotowe do otwarcia. Pchnął je lekko, lecz one nie ruszyły. Naparł na nie mocniej. Odskoczyły tak mocno i niespodziewanie, że otwierający poleciał na ścianę znajdującą się kawałek za nimi. Zaraz po tym zamknęły się one z trzaskiem. Wkurzony glina kopnął je z impetem.

-Co za złom… – mruknął ruszając korytarzem w stronę pomieszczenia nagrywającego po drugiej stronie lustra. Przed drzwiami rzucił do dwóch policjantów krótkie ‘wypuścić’, po czym wszedł do środka. Walt właśnie kończył opisywać kasety nagraniowe. W rogu pomieszczenia barczysty mężczyzna, na oko po pięćdziesiątce, przeglądał jakieś dokumenty. Napis na pudle świadczył, że dotyczyły wszystkich ostatnich morderstw.

-Panie komendancie, mogę poręczyć, że w tych aktach nie ma nic, co mogłoby wyjaśnić tą sprawę.

Mężczyzna wyprostował się i odwrócił. Zasłaniając światło lampki biurkowej, wydawał się wyższy niż był w rzeczywistości, chociaż jego dwa metry wzrostu i tak nie były niczym. W ciemnym konturze postaci błysnęły równe białe zęby. Cole Teetain wszedł w krąg światła rzucany z sufitowych świetlówek. Przepaska poprowadzona przez jedno oko znaczyła się na czarnej skórze znacznie słabiej niż różowawa blizna, której krańce wystawały spod kawałka materiału. Krótko obcięte włosy nie zakrywały też paru innych szram na czaszce. Skóra komendanta świadczyła dobitnie o jego dosyć burzliwej przeszłości. Nie uszkodziła ona jednak poczucia humoru niemłodego już czarnoskórego. Szybko znalazł się przy Honighamie i klepnął go poufale po ramieniu.

-Wiesz Jeff. Zawsze lepiej jak co najmniej dwie osoby przejrzą papiery. Nie uwłaszczając nic Tobie, bo jesteś doskonałym śledczym. Ale ta sprawa po prostu jakoś mnie zainteresowała. Wydaje się inna niż wszystkie.

-A zarazem bardzo podobna do tej nierozwiązanej sprzed paru lat. – mruknął pod nosem.

-Rozumiem, że tamta sprawa jest dla Ciebie jak kolec w stopie. Ale wiedz, że nie każdemu się wszystko zawsze udaje.

-Mi dotąd wychodziło wszystko.

-I tu Cię mam. Nie wyszły Ci włosy. – komendant sprzedał mu lekkiego kuksańca w bok. Odpowiedział mu pierwszy tego dnia uśmiech Jeffa.

-No dobra, ma pan mnie szefie. Na to jednak jeszcze nie pora u mnie.

-I nie spiesz się do tego. Ale wracając do sprawy. – komendant spoważniał momentalnie. – Coś z niego wyciągnąłeś?

-Nic. Facet jest czysty. Nie miał żadnego motywu, ma alibi i nie ma jaj aby takie coś mógł zrobić. Zły czas, złe miejsce, to jedyna jego wina.

-Trudno się dziwić, że widział go po raz ostatni, skoro był jego prawą ręką. – mruknął Cole. – Co oznacza, że nadal nic nie mamy.

Cole podszedł do telefonu, jaki wisiał na ścianie pomieszczenia. Wystukał szybko trzy cyfrowy kod.

-Tak. Za miesiąc roześlij każdej nocy na ulice patrole paro osobowe. Wiem do diabła, że już są nocne patrole! Za miesiąc, nie teraz! Kurwa mać! Bo tak mi się podoba. Nie, nie musicie znać powodu. Po prostu to zróbcie. I powiadomcie o tym inne dzielnice. Za miesiąc od teraz na ulicach nocą ma być niebiesko. To niech lampy noszą jak w nocy nie widać niebieskiego! Ja jestem czarny co nie oznacza że mnie nocą nie widać!

Komendant rzucił słuchawką telefonu, rozbijając aparat.

-Cholera. Znowu. Muszę zamówić trwalsze modele…

Jeff milczał jeszcze chwilę. Zanim zdążył zadać pytanie, Teetain zaczął mówić.

-Zapewne zastanawiasz się, dlaczego chcę wzmożonych patroli nocą za miesiąc. Cóż. Trudno mi jest to wyjaśnić. Jakieś po prostu przeczucie dziwne.

-Nie musi mi się szef tłumaczyć…

-Czasami i ja muszę się komuś wyspowiadać. A teraz daj mi księżulu rozgrzeszenie i idź w pokoju.

Nie czekając na jakąkolwiek reakcję podwładnego, Cole wyszedł z pomieszczenia, zamykając nad wyraz delikatnie za sobą drzwi.

Tom obserwował siedzącego w głębokim fotelu mężczyznę. Siwowłosy już człowiek, szczupły ponad miarę. Zmęczoną twarz przecinały dziesiątki zmarszczek. Jednak pierwsze co się rzucało w oczy, to blizna. Trzy równolegle biegnące szramy, od czoła, przez nos i usta, aż do krańca szczęki. Kościste ręce leżały swobodnie na oparciach. Cały mężczyzna wydawał się również niesamowicie luźny. Czuł się niemalże jak u siebie. Cage natomiast, pomimo tego, że byli w jego własnym mieszkaniu, musiał stać przed nim. Po chwili wzajemnego patrzenia sobie w oczy, starszy człowiek odezwał się powoli, dobierając starannie wszelkie słowa.
-Powiedz mi Tom, dlaczego wczoraj znowu się nie zjawiłeś na naszym comiesięcznym spotkaniu. Wiesz przecież doskonale, że są one niesamowicie ważne dla nas wszystkich.
-Wiem, Zygfrydzie. Wolałem jednak tą noc spędzić samemu. Miałem sporo do zrobienia.
-Co było aż tak ważnego, żeby odciągnąć Twoją uwagę od zebrania? – spytał podejrzliwie.
-Dla Ciebie może się to wydać śmieszne lub wręcz zabawne, ale młody człowiek potrzebuje czasami trochę rozrywki.
-Więc?
-Byłem w barze całą noc. Ze znajomymi z pracy. Jeden z nich został ojcem. Musieliśmy po prostu to opić. Wiesz jak na mnie działają takie sytuacje…
-Pamiętam Twoją historię w pełni, mój chłopcze. Jednak nie możesz tak ryzykować.
-A co miałem takiego do stracenia?
Zygfryd wstał z fotela, spoglądając Tomowi prosto w oczy. Staruszek był dokładnie jego wzrostu, jednak znacznie od niego węższy w barkach.
-Nie muszę Ci chyba przypominać kim jesteś, ani jakie masz prawa i obowiązki, prawda?
-Nie. – odparł szczerze Cage.
-Dobrze. Więc widzę Cię dzisiaj wieczorem, tam gdzie zawsze. Rozumiemy się?
-Tak. Będę tam.
-Cieszy mnie to. A teraz jakbyś mógł. Potwornie mnie suszy, zrób mi jeśli łaska trochę herbaty.
Tom skinął posłusznie głową, po czym udał się do kuchni, aby przygotować napój dla gościa. Ten tymczasem rozglądał się uważnie po mieszkaniu. Niezbyt wielkie, jednak całkiem przytulne. Średniej klasy telewizor, dwa wygodne fotele, rozkładalna kanapa, mały stolik na środku pokoju. Na oknie zaś stało parę kwiatków. Pod ścianą na regale mieściło się kilkadziesiąt książek. Zygfryd podszedł do niego i zaczął przeglądać tytuły. Większość stanowiła fantastyka, było jednak też sporo książek przyrodniczych i typowo medycznych. Mężczyzna wyjął losowo jedną z nich, otwarł w połowie i zaczął czytać. Takim go zastał Tom, gdy wrócił z dwoma szklankami herbaty i kawałkiem ciasta.
-Chłopcze. Jest tylko jedno jedyne lekarstwo. A jego na pewno nie chcesz. – powiedział bezpośrednio Zygfryd, gdy tylko zauważył obecność Cage’a.
-A jeśli jednak chcę?…

Kathe razem ze swoim partnerem przekroczyli próg ostatniego piętra. W momencie spoczął na nich wzrok dziesiątek par czujnych oczu. Bart z tradycyjnym u niego w momencie zmieszania jąkaniem, zaczął witać się ze wszystkimi. Juliet, cała czerwona, jedynie machnęła wszystkim ręką, po czym skierowała swoją uwagę na najbliższego pracownika.
-Co się dzieje? – zapytała.
-Cóż. Zapewne wiesz że prezes nie żyje…
-Wiem. Przejdź do rzeczy.
-Jego żona zdecydowała się z samego rana sprzedać firmę.
-Tak nagle? Przecież takiej decyzji nie można podjąć od ręki! Poza tym – jakie ona ma do tego prawo?
-Po mężu. Od samego początku podobno była współwłaścicielką. Teraz jest już wyłącznym właścicielem. Więc może zrobić co zechce. Przynajmniej tak nam powiedział Mayers.
-Jednak nadal nie rozumiem, czemu ma to służyć. Przecież to zdestabilizuje wszystko. Stracimy klientów. – mruknęła ponuro.
-Wiem o tym doskonale. I tak samo jak Ty, nie wiem o co dokładnie jej chodzi.
-Za to zapewne wiesz po co MY tutaj jesteśmy?
-To akuratnie mogę Ci powiedzieć. Mayers ma nam coś ogłosić.
-Więc gdzie on jest?
Mężczyzna wskazał ręką na przeszklony gabinet. Za szybą widać było przygarbioną postać stojącą nad biurkiem. Od ręki prowadził serpentyną kabel. Widocznie w tym momencie prowadziła ona intensywną rozmowę, gdyż całej sytuacji towarzyszyła jeszcze bogata gestykulacja. Po chwili rozległ się głośny, słyszalny nawet parę metrów dalej trzask rzucanej słuchawki. Wszystkie głowy zwróciły się w kierunku drzwi od gabinetu. Z rękoma w kieszeniach wyszedł z nich John Mayers. Popatrzył chwilę uważnie na wszystkich, poczym sięgnął do kieszeni i wyciągnął paczkę papierosów. Wybrał pierwszego lepszego i zapalił powoli. Na jego młodej jeszcze twarzy zaczął pojawiać się trenowany od lat wyraz swobodnego opanowania. Gdy spalił połowę papierosa, przemówił:
-Jak sami widzicie, mamy obecnie niemały problem. Dzisiejszej nocy nasz prezes został brutalnie zamordowany w mieście. Sprawcy jeszcze nie znaleziono. Przynajmniej nie oficjalnie. Za to mogę Wam w pełni potwierdzić to, że żona Baigun’a zdecydowana jest sprzedać wszystkie swoje udziały w firmie. A wyniku śmierci swojego męża posiada pełne sto procent akcji. Niestety nie udało mi się jej przekonać, jak głupio postępuje. Pomimo tego, że jest obecnie panią prezes, stwierdzam głośno, że jest głupią dziwką. – po pomieszczeniu rozszedł się pomruk, zarówno obruszenia jak i poparcia dla słów John’a. Wszyscy doskonale zdawali sobie sprawę z tego, że zmianie prezesostwa generalnie zawsze towarzyszy zmiana kadry. Spora część z nich była już za stara na szukanie nowej pracy, a jednocześnie za młoda, aby łapać się na normalną emeryturę. Dla nich więc cała sprawa była najgorszą z możliwych. Tymczasem Mayers kontynuował. – Mało kto jest na tyle głupi, aby sprzedawać kurę która znosi złote jajka. Firma bez dobrego zarządu przestaje być efektowna, traci renomę i dobre imię. Jej zarobki spadają coraz niżej, aż upada. Wszystko wskazuje jednak na to, że trafimy źle. W czasie mojej krótkiej rozmowy z prezesową dowiedziałem się, że sporą część udziałów chce kupić rywal Baigun’a. A jak wiemy, jedyne czego zawsze pragnął, był upadek tej firmy.
-Więc co możemy zrobić, szefie? – padło pytanie z tłumu.
-Na to pytanie czekałem od samego początku. – powiedział powoli, spalając resztkę papierosa. Zanim zaczął mówić dalej, ugasił wszystko z pedantyczną dokładnością w popielniczce. – Moim zdaniem powinniśmy wykupić co najmniej pięćdziesiąt jeden procent udziałów.
W momencie na sali wybuchła gwałtowna dyskusja. Jeden przekrzykiwał drugiego, zapanował ogólny chaos. Ponad to wszystko wzbił się jednak jeden głos – Kathe.
-Tylko jak zdobędziemy na to pieniądze?
-Cóż. Tutaj sprawa jest zupełnie innej kwestii. Prognozuję, że cena jednej akcji będzie się wahać w okolicach średniej rynkowej. Po dosyć szybkich i pobieżnych obliczeniach wyszło mi, że bylibyśmy w stanie wykupić wymaganą ilość akcji w momencie, gdybyśmy zredukowali naszą najbliższą wypłatę o połowę.
-Jednak tylko prezes ma na to wpływ, nieprawdaż?
-Nie zrozumiałaś mnie Kathe. Chodzi mi o to, że połowę naszej najbliższej wypłaty jaką otrzymamy, powinniśmy przeznaczyć na zakup.
-A co jeśli się nie uda? – rzucił ktoś zaniepokojonym głosem. – Wtedy te pieniądze przepadną i nie będziemy mieli nic.
-Jak zawsze istnieje ryzyko. Jednak jeśli go nie podejmiemy, nie będziemy mieli nic. Moim zdaniem jest lepiej postawić wszystko na jedną kartę i coś zyskać, niż stracić od razu wszystko bez walki.
Po tych słowach sygnał przy windzie dał o sobie zdać. Drzwi otwarły się z normalnym dla nich skrzypnięciem. W środku stało dwóch policjantów i wysoki mężczyzna ubrany po cywilnemu. Cała trójka popatrzyła uważnie po zebranych. Po chwili jedyny bez munduru przemówił tak, żeby usłyszeli go wszyscy:
-Czy jest tutaj John Mayers?
Zmieszany i nagle pobladły, jeszcze przed chwilą pewien siebie mężczyzna podniósł rękę. Policjanci zauważyli go w momencie i zaczęli przepychać się do niego poprzez tłum. Jeden z nich pokazał wszystkim odznakę, aby formalności stało się zadość. Drugi natomiast wziął Mayers’a pod ramię.
-Ale co ja takiego zrobiłem?…
-Na razie jeszcze nic. To tylko będzie normalna rozmowa, ale musimy ją odbyć na komisariacie.
-Mogę chociaż wiedzieć czy to ma jakiś związek ze mną?…
-Szczerze mówiąc. Nie wiem, nie obchodzi mnie to. – te słowa padły z ust ubranego po cywilnemu mężczyzny. – Obudzili mnie z samego rana i kazali mi pana znaleźć i przyprowadzić na komisariat. Mogę się jedynie domyślać, że ma to związek z morderstwem Waszego prezesa. Ale teraz dosyć tych pogawędek. Panowie, idziemy.
Po tych słowach mężczyzna wycofał się do windy, do której zaraz po nim weszło dwóch policjantów i John. Drzwi zamknęły się, zostawiając wszystkich pracowników jeszcze bardziej zmieszanych niż parę minut temu. W ciągu paru godzin zostali pozbawieni obu szefów. Pierwszy odezwał się Bart.
-To chyba nie pozostaje nam nic innego, jak na razie wrócić do pracy i przemyśleć wszystko na spokojnie, każdy najlepiej…
Towarzyszyła temu ogólna, choć niewyraźna aprobata. Nie minęło nawet pięć minut, kiedy każdy był już pogrążony w swojej pracy i rozmyślaniach.

Rytmiczny odgłos kropel wpadających do prawie pełnego już wiadra, zakłócał harmonię spokojnej muzyki, płynącej ze starego gramofonu. Muzyka klasyczna, niezmieniona w swojej doskonałości przez tych paręset lat, odgrywana jedynie poprzez różne orkiestry. Jej harmonia potrafiła uspokoić każdego. Starożytni zaś twierdzili, że odpowiednia melodia potrafi przebudzić do życia martwy obiekt, jak i położyć do wiecznego snu żywą istotę. Celem tej tutaj, było jednak jedynie uspokojenie słuchacza. Szalejąca za oknami burza, nie przeszkadzała jednak człowiekowi siedzącemu w zniszczonym fotelu. Słabe światło podręcznej lampki, rzucało na ścianę skaczące cienie. Wzrok dziecka zaobserwowałby wszelkiego rodzaju diabły, maszkary, koszmarne hordy demonów, miejscami zaś widziałby ogień pożerający marzenia, rodzinę, wszystko co cenne. To światło nie zdołało jednak wystraszyć żadnego małego człowieczka, gdyż w pokoju nie było nikogo, poza mężczyzną z fotela. Szelest przewracanej kartki, tupnięcie nogą, skrobanie uciekającej myszy, tykanie zegara. Dziesięć uderzeń dzwonu na pobliskiej wieży kościelnej. Mężczyzna spojrzał zdziwiony znad okularów, rzucając wzorkiem na swój zegarek. Odłożył powoli książkę i okulary.
-Znowu się zaczytałem w te bzdety, a to już czas.
Wstał powoli ze swojego siedziska, zdjął lekką kurtkę z wieszaka i wyszedł na zewnątrz w sam środek burzy. Przestraszona mysz wybiegła ze swojej kryjówki. Szybko wspięła się na poręcz fotela, węsząc dookoła drobnym noskiem, szukała zagrożenia. Po chwili wbiła zęby w okładkę ‘Draculi’ Brama Stokera.

Czarny sztormiak ciągnął się za spieszącym ulicą człowiekiem. Słabe światła w tej dzielnicy na niewiele spisywały się przy dobrej pogodzie, nie mówiąc już nic o obecnej ulewie. Głębokie do kostek dziury w chodniku w pełni wypełniły się wodą, a drogą płynęła mała rzeka. Przejeżdżające raz na jakiś czas samochody zalewały wszystko dookoła fontanną spod kół. W taką pogodę każdy kierowca miał serdecznie gdzieś przechodniów. Nawet wtedy, kiedy mogło się okazać, że to Twój własny szef. Mały Ford przemknął obok pieszego z dużą prędkością, zalewając jeszcze suche miejsca na jego ubraniu. Z wściekłością wypisaną na twarzy, człowiek spojrzał na oddalający się w ciemność samochód, dostrzegając ledwo widoczną już rejestrację.
-John, sukinsynie jeden, pomówię się z Tobą jutro w robocie… Będziesz zapierdalał z papierami ile wlezie, aż Ci bokiem wyjdą dwa razy. Pożałujesz…
Wspomniany John miał właśnie to nieszczęście trafić na własnego szefa.

Parę minut później, w czasie gdy kierowca wysiadał ze swojego samochodu i wpadał wprost w objęcia kochającej żony, ktoś biegnąc uderzył barkiem przemokniętego szefa.
-Uważaj do cholery, bo…
Jedno spojrzenie w przesiąknięte bólem oczy tamtego człowieka, wystarczyły, aby uciszyć wszelkie roszczenia. Nie mówiąc nic, biedak zniknął nagle w zaułku.
-Hej!
Szef Johna zawrócił, wyciągając w pośpiechu telefon komórkowy, skręcił za nieznajomym w boczną uliczkę, sądząc, że będzie potrzebować jakiejś pomocy. Rozległ się zagłuszony szumem ulewy dźwięk wybieranego numeru i sygnał łączenia. Z telefonem przy uchu, szef brnął w głąb ciemnej dróżki.
-Co do…
Telefon plasnął w stojącą wodę. W ułamku sekundy rozległ się znacznie głośniejszy plusk.
-Pogotowie, słucham.
-…
-Halo?
-…
-To nie jest numer na który się dzwoni robić wygłupy.
-…
-Halo?!
-…
Kobieta po drugiej stronie słuchawki rozłączyła się. Telefon przeszedł w tryb czuwania.

Parę godzin później z zaułka wyszedł chudy, bardzo blady mężczyzna. Długie ciemne włosy były w nieładzie, podobnie jak i nie przycinany od dawna zarost. Niemalże biegiem udał się do pobliskiej rudery. Na chodniku zostawiał krwawe odciski poszarpanych butów, które po chwili spłukał deszcz. Niedługo po tym, pewna kobieta z krzykiem przerażenia ujrzała wnętrze bocznej dróżki. Jej mąż ze zgrozą wykręcił na komórce 112.
-Policja? Chciałem zgłosić morderstwo…

Żółta policyjna taśma odgrodziła kawałek chodnika i zaułek od reszty świata. Paru mundurowych stanęło przed nią, blokując przejście tłumowi ciekawskich, żądnych krwi bestii – ludzi. Z wnętrza dobiegł jęk obrzydzenia i zalewanego wymiocinami śmietnika.
-Walt, co Ty do cholery robisz?! Wiem, że to do diabła Twoja pierwsza sprawa, ale kurwa, nie rzygaj na widok paru flaków! Będziesz widywał gorsze rzeczy!
-Wybacz, szefie… Po prostu mam… Słaby żołądek…
Zielonkawy młodzieniec w ciemnym, zabrudzonym płaszczu,  wyszedł chwiejnie z zaułka, udając się do pobliskiego radiowozu. Starszy mężczyzna z niesmakiem spoglądał za odchodzącym.
-Żółtodzioby… – mruknął odwracając się.
Nad plamą krwi pochylona była kobieta w średnim wieku. W umazanych nią rękawiczkach trzymała małą fiolkę pełną tej życiodajnej substancji. Dookoła niej paru innych, podobnie wyglądających ‘speców’ szukało części ciała zamordowanego. Jeff Honigham zbliżył się do kucającej kobiety.
-Znaleźliście cokolwiek?
-Nie. Wiemy, że ość nazywał się Luke Baigun. Zwłoki, a raczej to, co z nich zostało, wyglądają tak, jakby ktoś je po prostu rozerwał na strzępy. Na rękach widać ślady głębokich cięć, jednak nie są one regularne. Brzuch musiał zostać rozpruty. Innego wyjścia nie widzę. Tam pod ścianą leży kawałek nerki, przynajmniej tak mi się wydaje w obecnych warunkach. Musiałabym sprawdzić wszystko dokładniej w laboratorium. Tutaj mogę podać jedynie swoje przypuszczenia.
-Więc jakie one są, pani Callto?
-Panno, jeśli łaska. Cóż. Wygląda to na pierwszy rzut oka jak atak zwierzęcia.
-Jakiego?
-Nie mam najmniejszego pojęcia obecnie. Na pewno duże, inaczej nie dałoby rady rozerwać ciała.
-A mógłby zrobić to człowiek?
-Oczywiście. Ale prędzej paru ludzi.
-Więc nie wyklucza pani tego, że to morderstwo?
-Czy zrobiło to zwierzę czy człowiek, to i tak i tak jest to morderstwo. Ale tak. Mogło to być dzieło homo sapiens.
-Doskonale, czyli wracamy z powrotem do mojej dziedziny.
Jeff odwrócił się od laborantki. Spojrzał w wytrzeszczone oczy trupa.
„Ohyda…”
Po drugiej stronie zaułka błysnął flesz aparatu. Oznaczonym numerem 9 dowodem była komórka. W sekundę po tym, jak została sfotografowana, zaczęła dzwonić. Honigham podszedł szybko do niej, podniósł i odebrał.
-Nareszcie, tak się martwiłam…
-Przepraszam, ale z kim mówię?
-No jak to Luke, nie poznajesz swojej kizi-mizi?
-Pani jest żoną Luke’a Baiguna?
-Tak, ale kim do cholery pan jest?
-Nadinspektor Honigham. Pani mąż nie żyje.
-O Boże…
-Proszę pani?
-…
-Cholera, rozłączyła się.
Panna Callto popatrzyła z delikatnym uśmiechem na Jeff’a. Było to jak najbardziej oczywiste, że nadinspektor nie miał zbyt wielkich doświadczeń w kontaktach międzyludzkich. Brakowało mu także ogłady. Dokładniej mówiąc, to ogromnej jej dawki.

Pod żółtą linią pojawił się ponownie Walt. Rozpięty płaszcz był już wytarty z wielokolorowości. Chwiejnym krokiem zbliżył się do szefa. Gdy ten go zauważył, rzucił mu komórkę.
-Łap, dowiedz się, kto widział go po raz ostatni.
-Tak jest. – wybełkotał w odpowiedzi, ledwo chwytając lecący telefon. Bateria w tym samym momencie odmówiła posłuszeństwa, ekran zgasł. -Nokia. Przynajmniej wodoodporna.

Honigham siadł za kierownicą służbowego Audi. Nerwowo pociągał za krótko przyciętą bródkę. Spojrzał w lusterko, gdzie jedyne co zobaczył, to szare oczy i pobrużdżona zmarszczkami twarz. Od bycia stale ponurym, pojawiły mu się one przedwcześnie. Nie mógł narzekać na brak zmartwień w swojej robocie. Lata na służbie, najgorsze możliwe sprawy, nieustanna samotność. Niemalże wszystko co najgorsze składało się na przeszłość tego człowieka. Obecnie jednak, jego głowę zaprzątała inna rzecz, myśli kołatały się bez ładu i składu pod czaszką.
-To już cholera trzeci w tym tygodniu…

*************************************************************************************
ROZDZIAŁ PIERWSZY
*************************************************************************************

Thomas przekroczył próg małego sklepu, w którym robił codziennie zakupy od paru już lat. Sprzedawca powitał go z uśmiechem, sięgając pod ladę po już odłożone produkty.
-To samo co zawsze, prawda Tom?
-Oczywiście Frank, z małą jednak różnicą. Dorzuć jeszcze dzisiejszą gazetę. – odpowiedział zagadnięty, wskazując palcem na jednego z brukowców.
-O, zacząłeś się interesować tym co się dzieje dookoła Ciebie? Jaka odmiana po tylu latach. – sklepikarz nie krył swojego zdumienia. – Zawsze wchodziłeś, brałeś trochę jedzenia i wychodziłeś.
-Czasy jak widać się zmieniają. – odparł niedbale wzruszając ramionami.
-Uwierz, że mniej by mnie zdziwił policyjny koń, gdyby tutaj wszedł i zamówił piwo, niż Ty czytający gazetę!
-Stara wredota z Ciebie, Frank. Ile za tą gazetę?
-A znaj moje dobre serce, kupujesz ode mnie od tylu lat, że masz dzisiaj wyjątkowo stuprocentową zniżkę na tą kupkę papieru. Płacisz tyle co zwykle.
Thomas uśmiechnął się lekko zmieszany, podał sprzedawcy pieniądze, odbierając w zamian małą siatkę z chlebem sojowym, paroma plastrami szynki i innymi drobnymi sprawunkami. Złożoną gazetę wsadził pod pachę i wyszedł przed sklep. Idąc wzdłuż ulicy, wyciągnął rulonik i zaczął czytać.
„Kolejne morderstwo!
Dzisiaj w godzinach porannych, w jednym z zaułków miejskich, znaleziona została kolejna, brutalnie zabita osoba. Poszkodowanym jest Luke Baigun, znany prezes szybko rozwijającej się firmy prowadzącej handel nieruchomościami. Policja jednak nie podała żadnych szczegółów.
Czy to morderstwo ma związek z pozostałymi dwoma? Czy cokolwiek łączyło te osoby? A może mamy następcę Kuby Rozpruwacza?”
W momencie jak Tom czytał te słowa, gazeta ‘wyrwała’ mu się z rąk, a jej miejsce zajęła kobieta. Oboje w wyniku rozpędu skończyli na ziemi, a ‘oswobodzona’ gazeta poleciała z wiatrem. Zdziwiony Thomas przyglądał się kobiecie, która próbowała się z niego podnieść. Ciemna brunetka o brązowych oczach, kształtnym nosie, niezbyt mocno umalowana, ładnie, ale nie za skąpo ubrana, odpowiednio do obecnej pogody. Mężczyzna w końcu postanowił zachować się jak gentleman, pomagając kobiecie podnieść się z ziemi. Uśmiechnął się najuprzejmiej jak potrafił. Odpowiedziała mu delikatnym rozchyleniem warg. Miała proste, białe zęby.
-Przepraszam pana najmocniej, złamał mi się obcas i trochę mną zakręciło na tym dziurawym chodniku…
-Nic nie szkodzi. Sam nie jestem bez winy, byłem zaczytany, nic nie widziałem co się przede mną dzieje. Być może gdybym nie miał gazety, mógłbym panią powstrzymać przed upadkiem.
-Niech pan nie przyjmuje całej winy na siebie. – Rozejrzała się nerwowo. – Nie widział może pan mojej torebki?
Thomas obejrzał się za siebie. Mała, czarna i otwarta torebka leżała obok jego zakupów. Schylił się, aby ją podnieść. Wysunęła się z niej karta identyfikacyjna, na której dostrzegł jej imię. Juliet. Poprawił bloczek, wpychając go z powrotem do środka, podał kobiecie jej rzeczy.
-Dziękuję panu najmocniej i jeszcze raz przepraszam.
-Jestem Tom. – skłonił się lekko. – Miło mi panią poznać.
Kobieta uśmiechnęła się serdeczniej.
-Juliet. Mi również bardzo miło. Nie wie pan…
-Tom.
-No dobrze, Tom, która jest godzina?
-Dochodzi dziesiąta.
-O Boże… Znowu spóźnię się do pracy, szef będzie wściekły! Muszę lecieć! – powiedziała, oddalając się już szybko, idąc chwiejnym krokiem z powodu złamanego obcasa.
-Ale… Może jeszcze byśmy się zobaczyli!
-Zadzwoń!
-Ale ja nie mam pani numeru…
Kobieta otwarła torebkę, wyrzucając w powietrze małą karteczkę. Thomas podbiegł i złapał ją, zanim ta upadła na ziemię.
„Juliet Kathe Bricks.
Pośrednik handlu nieruchomościami”
Po drugiej stronie tej skromnej wizytówki, widniał odręcznie napisany numer. Tom uśmiechnął się pod nosem do siebie. Dawno już nie miał takiego szczęścia jak dzisiaj rano. Podniósł ostrożnie swoje zakupy i ruszył w kierunku swojego mieszkania.

Honigham siedział u siebie w gabinecie za biurkiem. Przeglądał poranne wydania prasy. W każdym z nich centralne miejsce pierwszej strony zajmowała wzmianka o porannym morderstwie. Na szczęście media nie wiedziały za wiele. Podobnie zresztą jak i on sam. Pierwsze morderstwo przeminęło niemalże w ciszy, zabitym był bezdomny. Śmierć jakich wiele, prasa generalnie pomijała takie informacje. Drugie było podobne, ofiarą jednak była jedna z prostytutek. Trzecie jednak było już poważne, zabity został człowiek interesu, znany w mieście, jak i poza nim. To nie mogło przejść bez echa. Ślady jednak na nic nie wskazywały. Żadnych odcisków palców. Nawet najmniejszego. Każdy z zabitych miał liczne rany cięte, poszarpane ciało, miejscami poodrywane kawały mięsa od kości. Morderca był wybitnie brutalny, psychopata. Nikt normalny by tego nie uczynił. I to wszystko w przeciągu trzech nocy.
Ciszę i skupienie przerwało pukanie do drzwi.
-Wejść. – odburknął. Nie był wybitnie w nastroju, aby mu przeszkadzano.
-Laboratorium ma wstępne wyniki. – to był Walt.
-Coś ciekawego?
-Panna Callto nalega, aby pan osobiście je odebrał.
-Do diabła, jakby nigdy nie mogła tego przekazać przez umyślnego. – warknął.
-Mam wrażenie, że mogła coś znaleźć, szefie.
-Serio? – nie skrywał irytacji. – ZAWSZE coś znajduje, czego nie jesteśmy w stanie wykorzystać.
-Niestety nie jest to moja wina, szefie.
-Wiem, Walt. Dobra, chodźmy.
Jeff podniósł się ospale z fotela. Jasna koszula była miejscami wilgotna od potu. Przez niedziałającą od paru miesięcy klimatyzację, Honigham czuł się niemalże jak w szkole policyjnej, gdzie sale również były jej pozbawione. Wiele razy myśleli nad powieszeniem architekta, który tak zaprojektował tamten budynek, jednak nigdy nie spełnili tych przemyśleń. Być może lepiej dla nich.
Walt otworzył drzwi przed szefem, przepuszczając go. Na korytarzu zrównał się z nim, nie odzywał się jednak wcale. Inspektor po chwili westchnął głośno.
-Michel, czemu tak właściwie zaciągnąłeś się do policji?
Michel Walt był zdziwiony. Nie spodziewał się takiego pytania.
-Z tego samego powodu co pan, szefie. Aby służyć sprawiedliwości i łapać tych złych.
Jeff uśmiechnął się przebiegle.
-A czy nie zastanawiałeś się przypadkiem czasami, czy to nie my służymy tym złym, a ci dobrzy są przez nas ścigani? Jedynie czasami udaje nam się złapać tych, których z założenia powinniśmy?
-Raczej nie, szefie.
-Wierzysz w sprawiedliwość?
-Oczywiście.
-Przestań. Daleko zajdziesz młody. Ale nie możesz ufać sprawiedliwości bezgranicznie. Stoi ona zawsze po stronie mających władzę lub siłę. Nigdy po stronie tych właściwych. Zapamiętaj to, gdyż wiele razy może Ci pomóc wydostać się z tarapatów.
-Ale w jaki sposób?
-Tego musisz dowiedzieć się na swój własny sposób, młody.
Na tym zakończył rozmowę, zostawiając Walta sam na sam z myślami odnośnie tego.

Wstukał kod w zamek cyfrowy od laboratorium. Zasuwka odskoczyła z wyraźnym trzaskiem, dzięki czemu mógł otworzyć drzwi. Normalnie sterylne laboratorium, dzisiaj było niemalże w pełni zalane krwią. Na stole leżały ‘rozpieczętowane’ zwłoki. Jeff założył gumowe rękawiczki i wciągnął na twarz małą maseczkę. Podobnie postąpił jego pomocnik. Podeszli wolno do stołu, uważając, żeby się nie poślizgnąć.
-Panno Callto, co tu do cholery się działo?!
Kobieta w zakrwawionym fartuchu wyszła z drugiego pomieszczenia. W rękach trzymała mały notes. Zrobiła urażoną minę, jakby to, co zobaczyli, nie było wcale jej winą.
-No dobrze… Więc co pani znalazła?
-Niewiele. Mogę wręcz powiedzieć, że nic nowego w odniesieniu do tamtych poprzednich, poza dwoma drobnymi szczegółami.
-Jakimi?
-Ten tutaj ciągle krwawił obficie. Jego krew nie chciała zakrzepnąć.
-Przecież to niemożliwe, nawet ja ze swoim marnym biologicznym wykształceniem to wiem. – odburknął Honigham.
-Wiem doskonale, że to jest niemożliwe. Wiem także, co widziałam. Ciało było w pełni zimne, krew także. Jednak ciągle płynęła. Wyglądała tak, jakby została pozbawiona wszelkich trombocytów. Nic nie powstrzymywało ciągłego upływu krwi. To, co miał w sobie, jest obecnie na moich ubraniach i na podłodze. Nie wiem czy w nim została już chociażby kropelka.
-To jednak nie ma aż takiego znaczenia. Jaka jest ta druga rzecz?
-Jego DNA.
-Co z nim? Wyjaśnia może odpływ krwi?
-Nie. Jego kompletnego DNA nie ma… Rozpadło się w trakcie badania.
Honigham przybrał marsowy wyraz twarzy. Kolejna zagadka, kolejna różniąca się rzecz.
-O co tu do cholery biega?…

Nadinspektor stał nad rozłożonymi dokumentami i aktami z poprzednich morderstw oraz spraw. To morderstwo jest pierwsze, w którym ofiara jest w dziesiątkach kawałków. Ktoś musiał być nieźle wkurwiony, aby tego dokonać. Już parę lat temu pracował nad podobną sprawą, umorzoną jednak po paru miesiącach bez żadnych efektów. Przez trzy kolejne miesiące, były trzy morderstwa.
Pierwsze z nich było niemalże sterylne w porównaniu do ostatniego. Ofiara miała jedynie rozpruty żołądek i wybitą szczękę. Młoda, atrakcyjna, z dobrą pracą. Samotna. Cathrine jednak nie została zgwałcona, jej portmonetka z kilkudziesięcioma dolarami leżała tuż obok niej. Więc nie był to też napad rabunkowy. Według zeznać przyjaciół, nie miała wrogów. Jej były wrócił do swojego kraju, w którym zakończyła się wojna domowa. Nic tutaj nie miało sensu. Wyglądało to jak morderstwo dla samego zabicia, dla samej żądzy krwi. Niczym jakiś rytuał, tylko bez wszystkich podobno wymaganych do tego rzeczy pokroju świec, pentagramów i innych takich rzeczy. Zabójca wybitnie znał teren, gdyż kobieta zginęła na dobrze oświetlonej, monitorowanej ulicy. W ślepym punkcie kamery.
Drugie było podobne. Tutaj jednak ofiarą był ponad osiemdziesięcioletni staruszek, który po prostu nie miał szansy się obronić. Nie jest jasne, czy ciało zostało rozerwane w skutek naprawdę wielkiej siły mordercy, czy poprzez osłabione mięśnie i kości poszkodowanego. Pewne jest tylko to, że mężczyzna był cały czas przytomny. Przyczyną zgonu było uduszenie się własną krwią. Zapatrzone w jeden punkt oczy wiekowego człowieka wskazywać mogą, że oprawca lub oprawcy przypatrywali się śmierci. Okrutnej.
Trzecie zaś było najdziwniejsze ze wszystkich. Nie znaleziono nigdy ciała. Mąż ofiary zeznał, że żona miała kochanka, u którego spędzała jedną noc w ciągu tygodnia. Jednak mocne alibi i przygodnego towarzysza i prawowitego partnera wykluczały obu. Pierwszy tamtą noc spędził w szpitalu, po tym, jak potrącił go samochód parę godzin przed zdarzeniem. Drugi zaś był po drugiej stronie kraju, sadzając samolot na międzynarodowym lotnisku. Ludzie, którzy widzieli Elizabeth tamtej nocy mówili, że skręciła do parku. Nad ranem została tylko wielka plama krwi. Badania DNA potwierdziły, że to była jej krew. Po tym wydarzeniu morderstwa ustały.
Aż do teraz. Obecnych trzech, podobnie jak i tamtych, nie łączyło położenie w mieście. Wszystkie były w jego totalnie odmiennych miejscach. Na obrzeżach, w centrum, w dzielnicy przemysłowej, slumsach. Ofiary siebie wzajemnie nie znały. Ich sytuacja majątkowa była przeróżna, życie towarzyskie tak samo. Znaczy to mniej więcej w takim wypadku, że są wybierane przypadkowo.
Żadnych śladów, żadnych poszlak, nic. Rany ofiar były czyste od jakiegokolwiek obcego DNA, nawet włoska, złuszczonego naskórka, nic. Wszystko znikało, lub morderca był naprawdę doskonale przygotowany. Zbrodnia doskonała? Ludzie mówią, że szczęście kiedyś się kończy, a skurczybyk musi mieć go naprawdę ogromną ilość, skoro wychodzi ze wszystkiego bez najmniejszego problemu. Nie ma nawet żadnego świadka, który by chociaż delikatnie zasugerował sprawcę. Najmniejszego. Zarówno przeszłość jak i przyszłość, spowijała w danej chwili czarna mgła tajemnicy.

Walt wszedł do biura szefa. Zastał go ślęczącego nad papierami. Trwał w tej pozycji już od dobrych paru godzin, nie wychodząc nawet na chwilę z pomieszczenia. Kubek pełen zimnej kawy stał dokładnie tam, gdzie Michel zostawił go z samego rana. Teraz zaś delikatnie zapukał we framugę drzwi. Jeff wyrwany z letargu, spojrzał na chłopaka.
-Ta?
-Mamy go, szefie.
-Mamy kogo? – zainteresował się nagle, zrywając się z impetem z krzesła, które z trzaskiem wylądowało na podłodze.
-Nazywa się John Oldie, on ostatni widział Baiguna żywego.
-Esh. – Honigham nie krył zirytowania. – Na przyszłość lepiej dobieraj słowa, Młody…
-Przepraszam…
-Nie przepraszałbyś, gdybym z ekscytacji dostał palpitacji serca, kurwa. Gdzie on jest?
-W pokoju przesłuchań.
Jeff podniósł kubek z kawą i wziął łyk. Skrzywił się mocno z niesmakiem.
-Przynoś na przyszły raz gorącą, a nie taką zimną lurę jak teraz.
-Ale…
-Żadnego ale. I poza tym – ale to nie jest zdanie.
Michel pokręcił głową, wzdychając lekko. Po chwili jednak już biegł za szefem.

Ze skrzynki na listy wysypała się sterta ogłoszeń i trochę listów. Rob złapał je, zanim upadły na podłogę.
-Spam, spam, spam, to też spam, o, jeszcze jeden spam. A nie, to rachunek…
Thomas otworzył drzwi budynku i wszedł na korytarz, zamykając uważnie za sobą wejście. Tuż przed nim przy skrzynkach stał Robert, przeglądający przesyłki.
-Witam studenciaka. Znowu niechciana poczta?
-Taa… Zastanawiam się, czy dałoby radę wgrać na tą skrzynkę jakiś filtr antyspamowy, żeby ograniczyć trochę ilość tego, nawet zlikwidować do zera. Jednym ze słów filtrowanych byłby ‘rachunek’. Podobno jak się udowodni, że nie był dostarczony na czas, to nie trzeba płacić, a nawet można wygrać sprawę za pomówienie. Jestem tylko ciekaw, ile bym musiał kości pamięci włożyć do tych skrzynek i jakie dokładnie zasilanie podłączyć żeby to działało…
-Hola hola. Ty tu jesteś specem od informatyki, mnie w to nie mieszaj, i tak ledwie wiem o czym mówisz, Rob.
-No tak, wybaczy pan. Ciągle się zapominam. Działa już panu wszystko w systemie tak jak powinno? – zapytał student.
-Jak na razie, to chyba tak. W każdym bądź razie nie mam już tych wyskakujących okienek z reklamami stron dla samotnych facetów przed komputerem.
-Wie pan, panie Cage, mówiłem już skąd się one wzięły. – odparł z uśmiechem satysfakcji Rob.
-Oczywiście… No ale cóż, to już przeszłość.
-W razie czego wie pan gdzie mnie szukać.
-Tak. Zapewne znowu zgłoszę się niedługo z koszmarnym dla mnie problemem. Ale teraz już pora na mnie. Miłego dnia.
-Wzajemnie.
Rob zamknął skrzynkę i wszedł do najbliższego mieszkania. Tom tymczasem wspinał się po schodach na górę, aż na czwarte piętro tego niezbyt już nowego budynku. Stopnie skrzypiały przy każdym kroku, z barierki gdzieniegdzie odłupał się lakier.
„Eh. Ile bym dał za lepsze mieszkanie…”
Cage przekręcił klucz w zamku i wszedł do swojego mieszkania. Gdy tylko przekroczył próg, ktoś złapał go za ramię.
-Spóźniłeś się, chłopcze.